غزل ۶۴۴ - بس است تیغ تغافل من بلاجو را

بس است تیغ تغافل من بلاجو را
مکن به خون من آلوده تیغ ابرو را ۱

کجاست جاذبه طالع سلیمانی؟
که آورد به سرای من آن پریرو را ۲

چو داغ لاله به خون کعبه غوطه زد آن روز
که غمزه تو کمر بست تیغ ابرو را ۳

کناره کردن مجنون ز خلق، تعلیمی است
که می توان به نگه رام کرد آهو را ۴

کسی سرآمد گلزار غنچه خسبان است
که بشکند سرش از بار درد، زانو را ۵

نهال قامت چابک سوار من تیری است
که هست خانه زین، خانه کمان او را ۶

ملایمت سپر و جوشن ضعیفان است
ز زخم تیغ خطر نیست خامه مو را ۷

اگر نه رتبه نظم است، از چه رو صائب
مقام بر سر چشم است بیت ابرو را؟ ۸