این متن شعری است که مضامین عمیقی مانند غم، صبر، عدالت الهی، و رابطهی انسان با خدا را بیان میکند. شاعر از ناپایداری دنیا، اهمیت صبر در برابر مشکلات، و انتقام الهی سخن میگوید. همچنین، تأکید بر پاکی دل و دوری از ظاهرپرستی دارد و هشدار میدهد که نباید در برابر قهر خداوند مانعی ایجاد کرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در این شعر برای درک و تجزیهوتحلیل، به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. نوجوانان زیر 16 سال ممکن است در فهم برخی از اشارات فلسفی و عرفانی آن دچار مشکل شوند.
غزل ۶۴۱ - ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیست
که سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را ۱
دلیل جوهر ذاتی است با ضعیفان خلق
که تیغ تیز رباید ز خاک سوزن را ۲
نکرده سیر دل و چشم خوشه چینان را
به خانه نقل مکن زینهار خرمن را ۳
گناه ماست شب وصل اگر بود کوتاه
کند به موسم حج کعبه جمع دامن را ۴
به کفر و دین شده ام از صفای دل یکرنگ
که رنگ ظرف بود آبهای روشن را ۵
میان قهر خدا و عدو مشو حایل
به انتقام الهی گذار دشمن را ۶
چنان ز چشم بد خاکیان هراسانم
که میل می کشم از آه، چشم روزن را ۷
کشید هر که ز خصم انتقام خود صائب
ز انتقام خدا امن کرد دشمن را ۸
مکن دلیر نگاه آن بیاض گردن را
به تیره شب مکن اندوده صبح روشن را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.