غزل ۶۱۰ - ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مرا

ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مرا
که از گرانی جان، کوه بر دل است مرا ۱

به صد امید به نخل تو کرده ام پیوند
بریدن از تو به ناکام مشکل است مرا ۲

هزار پله سبکبارتر بود قارون
ز تخم های امیدی که در گل است مرا ۳

عجب که پای ترا در نگار نگذارد
ز انتظار تو خونی که در دل است مرا ۴

شود ز آیه رحمت گناهکار دلیر
نظر به سبزخطان زهر قاتل است مرا ۵

مکش ز دست من آن ساعد نگارین را
که خون ز دست تو بسیار در دل است مرا ۶

ز نام من، به غلط هم دهن نسازد تلخ
همان که یاد لبش نقل محفل است مرا ۷

پرست چون جرس از ناله ام بیابان ها
اگر چه راه سخن پیش محمل است مرا ۸

همان که نقش مرا می زند به تیر از دور
به هر طرف که روم در مقابل است مرا ۹

گهر به گرد یتیمی نمی رسد صائب
در آن محیط که امید ساحل است مرا ۱۰