این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند گذرایی دنیا، تأثیر رفتارهای نیکو در بهبود جهان، و ناپایداری زندگی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند غنچه، گل، و موج سراب، بر اهمیت نگرش مثبت و فروتنی تأکید میکند و یادآور میشود که دنیا فانی است و امیدواری بیجا ممکن است به ناامیدی بینجامد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر برای درک و تجزیهوتحلیل به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با مضامین این شعر ارتباط برقرار کنند.
غزل ۶۰۶ - مکن به غنچه گره نوبهار عالم را
تبسمی کن و بگشای کار عالم را ۱
به خنده ای گل بی خار می توانی کرد
اگر التفات کنی، خارزار عالم را ۲
فلک سوار چو عیسی نمی توانی شد
ز خویش تا نفشانی غبار عالم را ۳
کجی ز مار به افسون نمی توان بردن
چگونه راست توان کرد کار عالم را ۴
مبند نقش اقامت که همچو موج سراب
قرار نیست دمی پود و تار عالم را ۵
نتیجه ای به جز از خانمان خرابی نیست
خرابی دل امیدوار عالم را ۶
عجب که روز قیامت ز خاک برخیزد
به دوش هر که نهادند بار عالم را ۷
خوشا کسی که چو صائب ز خاکساری ها
به دیده خاک زند اعتبار عالم را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.