این شعر از صائب تبریزی به بیان ناتوانی انسان در برابر قدرت و عظمت دریا میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند موج، حباب، کشتی و کوه صبر، بیقراری دل و عجز انسان را در مقابل عظمت دریا نشان میدهد. همچنین، اشارهای به عشق و بیقراری عاشق دارد و اینکه دریا با وجود همهی بزرگیاش، فیضرسان است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۵۸۹ - مبین ز موج تهیدست خوار دریا را
که روی کار بود پشت کار دریا را ۱
شکسته تا نشوی چون حباب هیهات است
که همچو موج کشی در کنار دریا را ۲
ز کوه صبر فزون گشت بی قراری دل
کف سبک نکند بردبار دریا را ۳
به عجز حمل مکن کز بزرگواریهاست
که هر سفینه کشد زیر بار دریا را ۴
نکرد تلخی غم را علاج، باده لعل
نساخت آب گهر خوشگوار دریا را ۵
غرض رساندن فیض است، ورنه در ایجاد
حباب و موج نیاید به کار دریا را ۶
نمی شود نفس پاک گوهران باطل
بخار می شود ابر بهار دریا را ۷
گران رکابی کشتی نمی تواند کرد
علاج رعشه بی اختیار دریا را ۸
ز بی قراری عاشق خبر دهد صائب
به سر زدن کف بی اختیار دریا را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.