این شعر عاشقانه از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، به توصیف عشق و اسارت در آن میپردازد. شاعر از عناصری مانند ستاره، سپند، شکر، قند و شهد برای بیان احساسات خود استفاده کرده و به خطرات و زیباییهای عشق اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'خون خورد ز شفق صبح هرزه خند' ممکن است نیاز به تفسیر داشته باشند که برای سنین بالاتر مناسبتر است.
غزل ۵۷۵ - به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجا
ستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا ۱
اسیر بوالعجبی های وادی عشقم
که صید دام نهد در ره کمند آنجا ۲
به کشوری که شکر خنده ات گشاید بار
دگر سفید نگردد ز شرم قند آنجا ۳
(به خنده لب مگشا پیش قهرمان فلک
که خون خورد ز شفق صبح هرزه خند آنجا) ۴
هلاک چاشنی کنج آن لبم صائب
که مانده همچو مگس شهد پای بند آنجا) ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.