این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و سختیهای راه عشق و زندگی است. شاعر از دردها و رنجهای بیپایان، بیثمری تلاشها، و ناپایداری دنیا سخن میگوید. او به اهمیت صبر و رضایت به قضای الهی اشاره میکند و از بیفایده بودن اضطراب و بیتابی میگوید. در نهایت، شعر به مرگ و نابودی همه چیز اشاره دارد و این که همه به سوی نیستی میروند.
محتوا شامل مضامین عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، مفاهیمی مانند مرگ، ناامیدی، و رنج ممکن است برای مخاطبان جوان تر سنگین باشد.
غزل ۵۷۳ - دل نگردید شب وصل تهی از گله ها
طی شد این وادی و هموار نشد آبله ها ۱
اثر از گرمروان نیست، همانا گردید
در دل سنگ نهان آتش این قافله ها ۲
شور من بیش شد از چوب گل و سایه بید
گشت شیرازه دیوانگی این سلسله ها ۳
گفتم از آبله، چشمی بگشاید پایم
پرده خواب شد از غفلت من آبله ها ۴
ندهد سود به بی تابی دل صبر و شکیب
کی ز افشردن پا، کم شود این زلزله ها؟ ۵
در رضاجویی حق کوش، نه خشنودی خلق
ترک واجب نتوان کرد به این نافله ها ۶
مرگ چون باد خزان، خلق ورق های درخت
هست چون دوری اوراق ز هم فاصله ها ۷
منزلی نیست درین ره، نفس سوخته است
هر سیاهی که به چشم آید ازین مرحله ها ۸
صائب از فرد روان باش که چون موج سراب
رو به دریای عدم می رود این قافله ها ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.