این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از عناصر طبیعت و مفاهیم عمیق انسانی مانند عشق، تقوا، هنر و زیبایی استفاده میکند. شاعر با بهرهگیری از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، به بیان احساسات و تجربیات درونی میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۵۵۶ - لب میگون تو خمار کند تقوی را
چشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را ۱
سرو بسیار به رعنایی خود می نازد
جلوه ای سر کن و کوتاه کن ای دعوی را ۲
می کند حسن ز خط صورت دیگر پیدا
قلم موی نماید هنر مانی را ۳
شعله شوق ز شمشیر نگرداند روی
لن ترانی نشود بند زبان موسی را ۴
در شکست دل ما سعی فلک بیجا نیست
می کند آینه صاف خجل زنگی را ۵
هر که از زنگ دویی آینه را سازد پاک
بیند از چشم غزالان، نگه لیلی را ۶
جلوه صبح نخستین به زمانی نکشید
نفسی تیره کند آینه دعوی را ۷
گر چه بی بال کند معنی نازک پرواز
لفظ پاکیزه پر و بال بود معنی را ۸
عجبی نیست دل صائب اگر رام تو شد
دانه خال تو در دام کشد وحشی را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.