این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، سفر روحانی، نقد ادعاهای پوچ، و مشکلات زندگی میپردازد. شاعر از استعارههایی مانند قافله، خار، و گرگ برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند. همچنین، به نقش پیشوایان و خطرات روحانی اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی استعارهها و اشارات انتقادی نیاز به درک بالاتری از زندگی و اجتماع دارند.
غزل ۵۵۳ - شوق اگر قافله سالار شود قافله را
راه خوابیده پر و بال شود راحله را ۱
دعوی پوچ دلیل است به نقصان کمال
رهزنی نیست به غیر از جرس این قافله را ۲
خار اگر رحم به این بسته زبانان نکند
کیست دیگر که گشاید گره آبله را؟ ۳
گشت آرامش دل باعث آسایش زلف
که سکون سرمه آواز بود سلسله را ۴
نفس سوخته گرمروان طلب است
هر سیاهی که نمایان بود این مرحله را ۵
سر بی مغز به اقبال هما می نازد
سایه تاک کند مست تنک حوصله را ۶
چون جمادی طرف روح تواند گشتن؟
نبود رتبه تحسین به موقع صله را ۷
پیشوایان جهان امن از ابلیس نیند
صائب از گرگ خطر بیش بود سر گله را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.