این متن شعری است که به زیبایی از عشق، رنجهای آن و بیاعتنایی به ملامتهای دیگران سخن میگوید. همچنین، از طبیعت و نمادهای آن مانند بلبل، گل و می برای بیان احساسات استفاده شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'دزد خاموش' و 'نیش ملامت' نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربیات عاطفی دارند.
غزل ۵۴۷ - تندی خوی ضرورست سخن آیین را
که بنوشند به تلخی، می لب شیرین را ۱
بلبلانی که نظر بر رخ گل وا کردند
چه شناسند قماش سخن رنگین را ۲
برد و بر طاق فراموشی جاوید گذاشت
تیشه صافدلم آینه شیرین را ۳
کیست از عهده این وام سبکبار شود؟
گر نبخشد به کسی دختر رز کابین را ۴
دست در دامن می زن که رسانید به چرخ
نسبت سلسله تاک، سر پروین را ۵
عشق اندیشه ندارد ز نگهبانی عقل
دزد خاموش کند شمع سر بالین را ۶
دل صائب چه غم از نیش ملامت دارد؟
نیست اندیشه ای از خار، کف گلچین را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.