شاعر در این متن خود را فانی و غرق در دریای زندگی جاودان میداند و با اشاره به داستانهای یوسف و یونس، به جستجوی معنا و هویت خود میپردازد. او وجود ظاهری خود را ناچیز میشمرد و عشق به شمس تبریزی را تنها چیزی میداند که برایش ارزش دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و ارجاع به داستانهای مذهبی و تاریخی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۶۴۹ - منم فانی و غرقه در ثبوتی
به دریاهایِ حَیِّ لایَموتی ۱
مَگَر من یوسُفَم، در قَعْرِ چاهی؟
مَگَر من یونُسَم، در بَطْنِ حوتی؟ ۲
وجودِ ظاهرم تا چند بینی
که اَطْلَسهاست، اَنْدَر بَرگِ توتی ۳
فقیرم من، وَلیکِن نی فقیری
که گَردد دَر به دَر، در عشقِ لوتی ۴
زِ بَهرِ قَهْرِ جانِ لوت خوارم
بِمالیده چو جَلّادانْ بُروتی ۵
به غیرِ عشقِ شَمسُ الدّینِ تبریز
نَیَرزَد پیش بَنده تَرّه توتی ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.