غزل ۵۳۱ - می کند وقت خوش از عمر برومند مرا

می کند وقت خوش از عمر برومند مرا
خونی وقت، بود خونی فرزند مرا ۱

نخل تنهایی من میوه فراوان دارد
نیست چون بی ثمران حاجت پیوند مرا ۲

بحر و کان در نظرم چشم ترست و لب خشک
رفته تا پای به گنج از دل خرسند مرا ۳

تلخ و شیرین جهان در نظرم یکسان است
زهرچشم است گوارا چو شکرخند مرا ۴

صد بیابان ز غزالان رم من در پیش است
همچو مجنون نتوان کرد نظربند مرا ۵

نفس سرد، پر و بال شود آتش را
هست محتاج به بند آن که دهد پند مرا ۶

دانه سوخته جز آه ندارد ثمری
نکند ابر گهربار برومند مرا ۷

شادم از بی بری خویش درین باغ چو سرو
که به خاطر گرهی نیست ز پیوند مرا ۸

نیست جز پاکی دامن گنهم چون مه مصر
کو عزیزی که برون آورد از بند مرا؟ ۹

دیده ام عاقبت اهل هنر را صائب
نتوان کرد به تعلیم هنرمند مرا ۱۰