این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات شاعر در مورد جدایی، عشق و رنجهای ناشی از آن است. شاعر از درد فراق، تأثیر عشق بر زندگی خود و ناامیدیهایش سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به داستان یوسف و نمادهای طبیعت مانند نخل و باد دارد.
محتوا شامل مضامین عاطفی عمیق و پیچیده مانند جدایی و رنجهای عشق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک یا مناسب نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی و اشارات تاریخی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۵۲۷ - نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا
هوس زلف تو همدست صبا کرد مرا ۱
خاک در دیده مقراض جدایی بادا!
که ازان حاشیه بزم جدا کرد مرا ۲
عکس من خاک به چشم آینه را می پاشید
پرتو روی تو آیینه نما کرد مرا ۳
بعد عمری که فلک بر سر انصاف آمد
همچو یوسف به لب چاه بها کرد مرا ۴
(چه عجب گر جگر نی بخراشد نفسم
بند از بند، فراق تو جدا کرد مرا) ۵
(داشتم شکوه ز ایران، به تلافی گردون
در فرامشکده هند رها کرد مرا) ۶
چون به بستر بنهم پهلوی راحت صائب؟
غنچه خسبی، گره بند قبا کرد مرا ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.