شاعر در این متن از رهایی از قید و بندهای دنیوی و رسیدن به تعالی روحانی سخن میگوید. او با اشاره به فلاطون و مجنون، به مقایسهای میان خود و آنان میپردازد و بیان میکند که چگونه با جوشش درونی به گردون رسیده و از دایره محدودیتها خارج شده است. همچنین، او از غمهای عمیق درونش میگوید که قابل سنجش با مجنون نیست.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و اشارات تاریخی مانند فلاطون و مجنون ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۵۰۵ - ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را
صاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟ ۱
باده از خم به چهل روز به مینا آید
ما به یک جوش رساندیم به گردون خود را ۲
هیچ بر جای نماند از دل ما چون مرکز
تا فکندیم ازین دایره بیرون خود را ۳
از کشاکش نشود رشته جان فارغبال
تا نپیچیم بر آن قامت موزون خود را ۴
کوه غم در دل سودازده ما صائب
بیش از آن است که سنجیم به مجنون خود را ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.