غزل ۵۰۳ - راه خوابیده رسانید به منزل خود را

راه خوابیده رسانید به منزل خود را
نرساندی تو گرانجان به در دل خود را ۱

تا چو گرداب توان ریشه رسانید به آب
همچو کشتی مکن آلوده ساحل خود را ۲

نقد هستی است گرامی تر ازان ای غافل
که کنی خرج به اندیشه باطل خود را ۳

نشود خرج زمین قطره چو گوهر گردید
برسان زود به آرامگه دل خود را ۴

در چنین فصل بهاری نشوی چون مجنون؟
می شماری اگر از مردم عاقل خود را ۵

سر سودازده را تیغ بود سایه بید
وارهان زود ازین عقده مشکل خود را ۶

حسن لیلی چه خیال است شود پرده نشین؟
چه تسلی دهی از دیدن محمل خود را؟ ۷

گوهری نیست درین قلزم خونین صائب
پوچ (و) بی مغز مکن چون کف ساحل خود را ۸