غزل ۴۹۷ - گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه ترا

گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه ترا
کسی از ما نگرفته است سر راه ترا ۱

غیر می خوردن پنهان همه شب با اغیار
نیست تعبیر دگر، خواب سحرگاه ترا ۲

گر چه صد شیشه دل پیش تو بر سنگ زدند
نشنید از دل چون سنگ، کسی آه ترا ۳

برنداری به نگه دلشده ای را از خاک
که به مژگان همه شب پاک کند راه ترا ۴

نور آیینه فزون می شود از خاکستر
ابر خط کم نکند روشنی ماه ترا ۵

هر چه در خاطر من می گذرد می دانی
غافل از خویش کنم چون دل آگاه ترا؟ ۶

آن مهی یک شب و سی شب بود این مالامال
نسبتی نیست به مه،جام شبانگاه ترا ۷

غیر افسوس نهال تو ندارد ثمری
باد پیوسته به دست است هوا خواه ترا ۸

بحر مواج بود عالم از آغوش امید
تا که در هاله آغوش کشد ماه ترا؟ ۹

نیست ممکن که نگردد دلش از درد دو نیم
هر که صائب شنود ناله جانکاه ترا ۱۰