این شعر عاشقانه از صائب تبریزی بیانگر عشق عمیق و همهجانبه شاعر به معشوق است. شاعر تأکید میکند که نه تنها با چشم و دل، بلکه با تمام وجود به معشوق مینگرد و عشق او فراتر از محدودیتهای مادی و ظاهری است. او از معشوق میخواهد که به عشق بیقید و شرط او توجه کند و با نگاهی دل او را شاد سازد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
غزل ۴۹۵ - نه به چشم و دل تنها نگرانیم ترا
همچو دام از همه اعضا نگرانیم ترا ۱
تو به چندین نظر لطف نبینی در ما
ما به یک دیده ز صد جا نگرانیم ترا ۲
نیست نظاره رخسار تو مخصوص به چشم
از سراپا، به سراپا نگرانیم ترا ۳
پرده چشم سزاوار تماشای تو نیست
از سراپرده دلها نگرانیم ترا ۴
دل همان می تپد از شوق تماشای رخت
گر به صد دیده بینا نگرانیم ترا ۵
فارغیم از هوس سیر خیابان بهشت
تا به آن قامت رعنا نگرانیم ترا ۶
نیست مانع در و دیوار نظربازان را
چون شرر در دل خارا نگرانیم ترا ۷
چه شود گر به نگاهی دل ما شاد کنی؟
ما که از جمله دنیا نگرانیم ترا ۸
نیست در دیده حیرت زده مطلب را راه
ما نه از راه تمنا نگرانیم ترا ۹
دیده از خواب نمالیده روان می گردی
گر بدانی چه قدرها نگرانیم ترا ۱۰
نرسد دیده بدبین به تو ای وادی عشق
که ز هر آبله پا نگرانیم ترا ۱۱
هست با فکر تو کیفیت دیگر صائب
نه به املا و به انشا نگرانیم ترا ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.