این شعر عرفانی از صائب تبریزی، به زیبایی حالات روحانی و عرفانی انسان در جستجوی معنا و حقیقت را به تصویر میکشد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند "می دیدار تو"، "ساغر خورشید" و "ره دور بهشت"، به توصیف حالت مستی معنوی و عشق الهی میپردازد. او همچنین به ناپایداری دنیا و بیثباتی مقامات دنیوی اشاره میکند و بر اهمیت عشق و جنون عرفانی تأکید دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مستی و جنون عرفانی نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
غزل ۴۷۸ - هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجا
ذره را ساغر خورشید به دست است اینجا ۱
مگذر از پای خم می که ره دور بهشت
از ره بی خبری دست به دست است اینجا ۲
راه پر سنگ خطر، شیشه دل ها نازک
جرس قافله آواز شکست است اینجا ۳
نرسد زیر فلک همت عالی جایی
هر که جایی رسد، از همت پست است اینجا ۴
هر صدایی که به گوشش رسد از جای رود
بس که جان گوش بر آواز الست است اینجا ۵
زیر گردون حبابی، ز سلیمان تا مور
هر که را می نگرم باد به دست است اینجا ۶
می زند سینه به دریا ز تهیدستی، موج
ماهی از فلس گرفتار به شست است اینجا ۷
بعد ازین بر در مستی و جنون زن صائب
که خوشی قسمت دیوانه و مست است اینجا ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.