این شعر از صائب تبریزی، شاعر ایرانی، بیانگر مفاهیمی مانند عشق، رنج، طبیعت و معنویت است. شاعر از طبیعت مصر و خرابات (محل عیاشی) سخن میگوید و از درد عشق و غم یاد میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیم معنوی مانند دعا و بهشت دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی اشارات به خرابات و مفاهیم مرتبط با آن ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۴۷۶ - من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا
کوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا ۱
در خرابات چه حاجت به مناجات من است
دست برداشته دایم به دعا تاک آنجا ۲
در محبت لب خشک و مژه تر باب است
هیزم تر نفروشند ز مسواک آنجا ۳
باد در دست برون می روم از صحرایی
که بود برق، شکار خس و خاشاک آنجا ۴
در بهشتی غم او در جگرم خار شکست
که نیابند به درمان دل غمناک آنجا ۵
نفسم تنگ شد از باغ خوشا کنج قفس
که در فیض گشوده است ز هر چاک آنجا ۶
سفری با نفس سوخته دارم در پیش
که حساب نفس صبح شود پاک آنجا ۷
صائب از کوی خرابات به جایی نرود
دختری خواسته از سلسله تاک آنجا ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.