این متن شعری است که در آن شاعر با استفاده از استعارهها و پرسشهای فلسفی، به موضوعاتی مانند عشق، معنویت، و جستجوی حقیقت میپردازد. شاعر از مخاطب خود سوالاتی میپرسد که نشاندهندهی تلاش برای درک عمیقتر از وجود و رابطهی انسان با جهان است.
این متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان پیچیدهی شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۶۴۳ - ای شاه تو ترکی، عجمی وار چرایی؟
تو جان و جهانی تو و بیمار چرایی؟ ۱
گُلْزارْ چو رنگ از صَدَقاتِ تو بِبُردند
گُلْزار بِدِه زان رُخ و پُرخار چرایی؟ ۲
اَلْحَق تو نگفتیّ و دَمِ بادهٔ او گفت
ای خواجهٔ مَنصور تو بر دار چرایی؟ ۳
در غار فُتَم، چون دل و دِلْدار حَریفَند
دِلْدار چو شُد، ای دل در غار چرایی؟ ۴
آن شاه نَشُد لیک پِیِ چَشمِ بَد این گو
گَر شاه بِشُد، مَخْزَنِ اسرار چرایی؟ ۵
گَر بیخِ دِلَت نیست دَران آبِ حَیاتَش
ای باغ چُنین تازه و پُربار چرایی؟ ۶
گَر راه نَبُردهست دِلَت جانِبِ گُلْزار
خوش بو و شِکَرخنده و دِلْدار چرایی؟ ۷
گَر دیو زَنَد طَعْنه که خود نیست سُلَیمان
ای دیو اگر نیست تو در کار چرایی؟ ۸
بر چَشمهٔ دلْ گَر نه پری خانه حُسن است
ای جانِ سَراسیمه، پَری دار چرایی؟ ۹
ای مَریَمِ جان گَر تو نهیی حاملِ عیسی
زان زُلْفِ چَلیپا، پِی زُنّار چرایی؟ ۱۰
گَر از میِ شَمسُ الْحَقِ تبریز نه مَستی
پس مُعْتَکِفِ خانهٔ خَمّار چرایی؟ ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.