این شعر به موضوعاتی مانند صلح، تلاش، تضاد بین نور و ظلمت، رابطه بین آسمان و زمین، طاعت و عبادت، حیرت و اندیشه، نزدیکی و دوری، و قناعت میپردازد. شاعر از تصاویر و استعارههای زیبا برای بیان مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی استفاده کرده است.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به درک و تجربه بیشتری نیاز دارند.
غزل ۴۷۰ - ز خرمن صلح کن با دانه ای از دوربینی ها
که می سازد زبان برق کوته خوشه چینی ها ۱
تلاش صدر کمتر کن که در بحر گران لنگر
سبک دارد کف بی مغز را بالانشینی ها ۲
میان نور و ظلمت التیامی نیست، حیرانم
که چون پیوست جان آسمانی با زمینی ها ۳
سرافرازی چو شمع آن را رسد در حلقه طاعت
که محرابش نخواهد شمع از روشن جبینی ها ۴
نگردد روزن اندیشه تا مسدود از حیرت
ندارد غیر سودا حاصلی خلوت گزینی ها ۵
به من بایست یار از دیگران نزدیکتر باشد
اگر نزدیک می گردید راه از دوربینی ها ۶
ز گرد خط، گرفتم بی صفا شد ظاهر آن لب
کجا رفت آن تبسم ها و آن حرف آفرینی ها؟ ۷
ندارد روزی اهل قناعت چشم شور از پی
سلیمان می برد غیرت به مور از ریزه چینی ها ۸
به ذوقی باده در جام سفالین ریختم صائب
که از طاق دل فغفور چین افتاد چینی ها ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.