این شعر از صائب تبریزی بیانگر عشق و رنجهای ناشی از آن است. شاعر از گلچین (معشوق) و خارهای عشقش میگوید که با وجود درد، جذابیت آن را افزایش میدهد. او از شرم معشوق، آتش عشق و رنجهای جگرسوز سخن میگوید و در نهایت، از تناقض نزدیکی به معشوق و رنجهای آن مینالد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و رنجهای عشق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیق این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
غزل ۴۲۹ - اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را
همان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را ۱
به روی غیر می خندد نگار من، نمی داند
که رغبت می فزاید از گل بی خار گلچین را ۲
هوس را در حریم حسن رو دادن به آن ماند
که خار از دست بیرون آورد گلزار گلچین را ۳
مرا از روی شرم آلود او روشن شد این معنی
که خواهد دید آن گل پشت سر بسیار گلچین را ۴
ز قرب بوالهوس در آتشم، با آن که می دانم
که خواهد سوختن آن آتشین رخسار گلچین را ۵
جگر را در ذوق داغش کرد گرم عشقبازی ها
به گلشن می دواند گرمی بازار گلچین را ۶
ز قرب بوالهوس صد خار دارم در جگر صائب
چسان بلبل تواند دید در گلزار گلچین را؟ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.