این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند خاموشی، عشق، صبر، تواضع، و خودبینی میپردازد. شاعر از استعارههای زیبایی مانند غنچه، آهو، کوهکن، و شمع استفاده کرده تا مفاهیم عمیق را انتقال دهد. همچنین، به نقد رفتارهای ناپسند مانند سبکمغزی و خودبینی پرداخته و ارزشهای اخلاقی مانند تواضع و صبر را ستایش میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۲۷ - خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را
که سازد غنچه لب بسته کوته دست گلچین را ۱
بود از ساده رویان نوخطان را سرکشی افزون
که وحشت هست بیش از آهوان آهوی مشکین را ۲
بود چون کوهکن در عاشقی ثابت قدم هر کس
برون آرد به جان بی نفس از سنگ شیرین را ۳
ید بیضا ز خجلت آب شد چون شمع کافوری
برآوردی تو تا از آستین دست بلورین را ۴
خصومت با گرانقدران سبک مغزی بود، ورنه
به آهی می گذارم در فلاخن کوه تمکین را ۵
حجاب نور می سوزد نگاه خیره چشمان را
نمی باید نقاب دیگر آن رخسار شرمین را ۶
نیندیشند ز آه و ناله عاشق هوسناکان
که شور بلبلان کوته نسازد دست گلچین را ۷
به زهد خشک، زاهد برنمی آید ز خودبینی
که نبود جوهر از خود بریدن تیغ چوبین را ۸
سخن باید که باشد آنقدرها دلنشین صائب
که از مشکل پسندان وا کشد بی خواست تحسین را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.