این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، مفاهیمی مانند عشق، تواضع، سخاوت، و تسلیم در برابر سرنوشت را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند ماه، گل، تیغ، و فلاخن برای انتقال پیامهای اخلاقی و عرفانی استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۴۲۱ - ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را
به یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را ۱
ضعیفان را به چشم کم مبین در سرفرازی ها
که تیغ تیز بر دارد ز خاک راه سوزن را ۲
ز گردیدن سپهر سنگدل را نیست دلگیری
که در سرگشتگی باشد گشاد دل فلاخن را ۳
نظر را برگ کاهی از پریدن می شود مانع
بود بسیار، اندک کلفتی دلهای روشن را ۴
ندارد صبح با رخسار آتشناک او نوری
ید بیضا چراغ روز باشد نخل ایمن را ۵
عیار همت ما پست ماند از پستی گردون
نفس در سینه می سوزد چراغ زیر دامن را ۶
سخاوت مال را از دیده بدبین نگه دارد
به از دلجویی موران سپندی نیست خرمن را ۷
گرانجانی ندارد حاصلی در پله گردون
به لنگر، سنگ از گردش نیندازد فلاخن را ۸
چو قمری، سرو با آن سرکشی گیرد در آغوشش
نپیچد هر که صائب از خط تسلیم، گردن را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.