این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به موضوعاتی مانند عشق، رنج عاشقان، جدایی از تعلقات دنیوی، و قدرت عشق در رهایی از تاریکیها میپردازد. شاعر از دردهای عشق و دوستان ناسازگار گلایه میکند و بر اهمیت گذشت و احسان تأکید دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر، برای درک و ارتباط بهتر، به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد که معمولاً در نوجوانان بالای 16 سال یافت میشود.
غزل ۴۱۹ - متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را
که خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را ۱
مرا از صافی مشرب ز خود دانند هر قومی
که هر ظرفی به رنگ خود برآرد آب روشن را ۲
نهادی چون قدم در راه از دلبستگی بگذر
که می گردد گره در رشته سنگ راه، سوزن را ۳
بیفشان دانه احسان، ز برق فتنه ایمن شو
که جز نقش پی موران حصاری نیست خرمن را ۴
به زور عشق ازین زندان ظلمانی توان رستن
که جز رستم برون می آورد از چاه بیژن را؟ ۵
نمی گردد حریف نفس سرکش عقل دریا دل
چگونه زیر دست خویش سازد آب، روغن را؟ ۶
مکن از دور گردون شکوه، ای جویای آزادی
گشایش نیست بی سرگشتگی سنگ فلاخن را ۷
به دشمن می گریزم از نفاق دوستان صائب
که خار پا گوارا کرد بر من زخم سوزن را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.