این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به مضامینی مانند عشق، رنج عاشقان، تقدیر، طبیعت و مفاهیم عمیق انسانی میپردازد. شاعر از عناصری مانند بهار، غنچه، کعبه، خورشید و دریا برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اشارات و استعارههای بهکار رفته ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۳۹۵ - به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را
اگر چون غنچه از اهل دلی، دریاب این دم را ۱
وصال از تلخکامی عاشقان را برنمی آرد
که قرب کعبه نتوانست شیرین کرد زمزم را ۲
کسی انگشت بر حرف عقیق ساده نگذارد
سیه رویی بود از رهگذار نقش، خاتم را ۳
بهشتی شد مرا نظاره آن روی گندم گون
اگر گندم برون انداخت از فردوس آدم را ۴
ندارد حاصلی سامان عشرت در کهنسالی
که نتواند نشاط عید برد از ماه نو خم را ۵
حجاب دیده روشن نمی گردد تن آسانی
نسازد بستر گل غافل از خورشید شبنم را ۶
نمی آرد به دریا روی، طوفان دیده از ساحل
نگردد یاد دولت در دل ابراهیم ادهم را ۷
به خون خلق ازان تشنه است دایم چرخ مینایی
که سرسبزی ز آب چشم باشد نخل ماتم را ۸
بخیلان را به آهی ریزد از هم سلک جمعیت
پریشان می کند اندک نسیمی ابر بی نم را ۹
گواه از خانه باشد غنچه نشکفته را صائب
به شاهد نیست حاجت، روی شرم آلود مریم را ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.