این متن شعری است که از استعارههای گل و خار برای بیان مفاهیم عشق، رنج، و زیبایی استفاده میکند. شاعر به رابطهی پیچیدهی بین عاشق و معشوق، ناپایداری زیبایی، و رنجهای عشق اشاره میکند. همچنین، از تصاویری مانند گلستان، خار، و بلبل برای انتقال احساسات عمیق بهره میبرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم مانند رنج عشق و ناپایداری زیبایی نیاز به درک بالاتری از ادبیات و زندگی دارند.
غزل ۳۹۲ - درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟
که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را ۱
چه پروا حسن مغرور از سرشک عاشقان دارد؟
ز شنبم بیش خواب ناز می گردد گران گل را ۲
ز جمعیت گسستم رشته امید، تا دیدم
که چون بندد کمر، بیرون برند از بوستان گل را ۳
میار از آستین زنهار بیرون دست گستاخی
که از هر خار، تیری هست در بحر کمان گل را ۴
لباس شرم، خوبان را ز رسوایی نگه دارد
که چون خندد، به بازار آورند از بوستان گل را ۵
نگردد حسن بی پروا، ز پاس خویشتن غافل
ز هر خاری است در زیر سپر تیغی نهان گل را ۶
دل نازک ندارد طاقت افسانه عاشق
فغان گرم بلبل می کند آتش عنان گل را ۷
ازان کنج قفس بر من گواراتر شد از گلشن
که نتوان دید با هر خار صائب همزبان گل را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.