این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوعاتی مانند عشق، رنج، صبر، امید و تأثیر ذکر حق بر زندگی انسانها میپردازد. شاعر از استعارههای زیبایی مانند «کاروانها»، «آسیای آسمانها» و «مرغان کاسهدریوزه» استفاده کرده تا مفاهیم عمیق را به تصویر بکشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۴۷ - سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها را
به دنبال افکند منزل درین ره کاروان ها را ۱
ز حیرانی خرد شد خشک، تا تردستی صنعش
به دور انداخت بی آب آسیای آسمان ها را ۲
چنان کز ابر رحمت، ناودان رطب اللسان گردد
ز ذکر حق طراوت می شود پیدا زبان ها را ۳
نیم از هرزه نالان چون جرس در وادی عشقش
ز فریادی به منزل می رسانم کاروان ها را ۴
ز درد و داغ عشق آنها که می گویند با زاهد
ز خامی در تنور سرد می بندند نانها را ۵
ز سختی های دوران قانعان را نیست پروایی
هما صبح امید خود شمارد استخوان ها را ۶
نسیم صبح از تاراج گلزار که می آید؟
که مرغان کاسه دریوزه کردند آشیان ها را ۷
چنان کز ایستادن صاف گردد آبها صائب
خموشی می کند روشن گهر، تیغ زبان ها را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.