غزل ۲۸۰ - چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما

چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما
باده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما ۱

ناله ما حلقه در گوش اجابت می کشد
کز سحرخیزان آن صبح بناگوشیم ما ۲

قطره اشکیم با آوارگی هم کاروان
در کنار چشم از خاطر فراموشیم ما ۳

فتنه صد انجمن، آشوب صد هنگامه ایم
گر به ظاهر چون شراب کهنه خاموشیم ما ۴

بی تأمل چون عرق بر روی خوبان می دویم
چون کمند زلف، گستاخ برو دوشیم ما ۵

پیکر ما می کند شمشیر را دندانه دار
در لباس از جوهر ذاتی زره پوشیم ما ۶

کار روغن می کند بر آتش ما آب تیغ
خون منصوریم، دایم بر سر جوشیم ما ۷

خرقه درویشی ما چون زره زیر قباست
پیش چشم خلق ظاهربین قباپوشیم ما ۸

نامه پیچیده را چون آب خواندن حق ماست
کز سخن فهمان آن لبهای خاموشیم ما ۹

از شراب ما رگ خامی است صائب موج زن
گر چه عمری شد درین میخانه در جوشیم ما ۱۰