این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به مفاهیمی مانند کشف رازهای درونی، یافتن گوهر وجود، بینش عمیق، فیض معنوی، و ارزش سادگی و صفای باطن میپردازد. شاعر از طریق نمادهایی مانند می، خرابات، آیینه، و خرقه پشمینه، به بیان تجربیات عرفانی و اخلاقی خود میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادهایی مانند می و خرابات ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا گمراهکننده باشد.
غزل ۲۶۳ - راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ما
آب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما ۱
عینک بینایی ما دوربین افتاده است
فیض شنبه از شب آدینه می یابیم ما ۲
آنچه از پیر طریقت کشف نتواند شدن
در خرابات از می دیرینه می یابیم ما ۳
شب به چشم ما نسازد روز روشن را سیاه
فیض صبح از سینه بی کینه می یابیم ما ۴
نیست بر دست سبوی باده چشم ما چو جام
نشأه صهبا ز جوش سینه می یابیم ما ۵
قسمت شاهان نمی گردد ز الوان نعم
آنچه از نان جو و کشکینه می یابیم ما ۶
درنیابند از سمور و قاقم و سنجاب، خلق
گرمیی کز خرقه پشمینه می یابیم ما ۷
می زداید زنگ از دل جلوه گاه یار هم
لذت دیدار از آیینه می یابیم ما ۸
هرچه هر کس را بود در دل نهان، چون آینه
صائب از فیض صفای سینه می یابیم ما ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.