این متن یک گفتگوی شاعرانه بین دو شخصیت است که در آن یکی از آنها سوالاتی فلسفی و عرفانی مطرح میکند و دیگری با پاسخهای حکیمانه و کنایهآمیز به این سوالات پاسخ میدهد. موضوعات اصلی این گفتگو شامل جستجوی معنا، عشق، هشیاری و بیهوشی، و تفاوت بین واقعیت و خیال است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتواند به درستی درک و تفسیر شود.
غزل ۲۶۱۹ - گل گفت مرا نرمی از خار چه میجویی؟
گفتم که دَرین سودا، هُشیارْ چه میجویی؟ ۱
گفتا که دَرین سودا، دِلْدارِ تو کو؟ بِنْما
گفتم نَشُدی بیدل، دِلْدارْ چه میجویی؟ ۲
گفتا هَله مَستانه، بِنْما رَهِ خُمخانه
گفتم که بُرو، طِفْلی، خَمّارْ چه میجویی؟ ۳
گفتا زِ چه بیهوشی؟ بِنْمای چه مینوشی؟
گفتم بُرو ای مِسکین هُشدارْ چه میجویی؟ ۴
گفتا که چه گُلْزار است، کَزْ وِیْ نَرَسَد بویی؟
گفتم اَگَرَت بو نیست، گُلْزارْ چه میجویی؟ ۵
گفتا که وَفاجویان، خوابیست که میبینند
گفتم که خیالِ خواب، بیدارْ چه میجویی؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.