این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از درد عشق، اهمیت زمان، و نیاز به پاکسازی درون سخن میگوید. شاعر از مفاهیمی مانند آیینه به عنوان نماد خودشناسی، باده به عنوان نماد روشنگری، و کینه به عنوان مانعی برای آرامش استفاده کرده است. همچنین، تأکید بر ارزش تجربه و دانایی در زندگی دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و نمادها (مانند باده) ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا نیاز به توضیح داشته باشد.
غزل ۲۳۲ - صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را
می کند دربسته آهی خانه آیینه را ۱
درد و داغ عشق را در دل نهفتن مشکل است
این سپند شوخ، مجمر می کند گنجینه را ۲
عمر باقی مانده را نتوان به غفلت صرف کرد
ساقیا پیش آر آن ته شیشه دوشینه را ۳
زنگ از آیینه تاریک صیقل می برد
مگذران بی باده روشن شب آدینه را ۴
هیچ سیل خانه پردازی چو گرد کینه نیست
در درون خانه باشد خصم، صاحب کینه را ۵
گل ز شبنم در دل شبها نمی باشد جدا
خودپرستان در بغل گیرند شب آیینه را ۶
از نمد، آیینه صائب در حصار آهن است
صوفیان دانند قدر خرقه پشمینه را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.