غزل ۲۱۰ - از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده را

از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده را
می شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را ۱

نیک بیش از بد حجاب راه بینایان شود
زحمت گل بیشتر از خار باشد دیده را ۲

قدر صحرای عدم را رفتگان دانند چیست
توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را ۳

نیست در طبع گرانجانان نصیحت را اثر
شور محشر برنیانگیزد ره خوابیده را ۴

چشم خواب آلود را در خلوت دل بار نیست
حاش لله کعبه پوشد جامه پوشیده را ۵

لازم غفلت بود خواری، نبینی رهروان
می کنند اکثر به پا بیدار، ره خوابیده را؟ ۶

از علایق فارغند آزاد مردان همچو سرو
خار نتواند گرفتن دامن برچیده را ۷

نیست آسان معنی پیچیده صائب یافتن
رهنما از پیچ و تاب است این ره پیچیده را ۸