این متن شعری است که از هشیاری و جنگطلبی انتقاد میکند و به جای آن، مستی و لذتجویی را توصیه مینماید. شاعر از هشیاران به عنوان افرادی یاد میکند که تنها به جنگ فکر میکنند و از آنها دوری میجوید. در مقابل، مستی و شادی را به عنوان راهی برای لذت بردن از زندگی و دوری از خشونت توصیه میکند.
این متن حاوی مفاهیم فلسفی و انتقادی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و لذتجویی ممکن است نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح داشته باشد.
غزل ۲۶۱۵ - هم پهلوی خم سر نه، ای خواجهٔ هرجایی
پَرهیز زِ هُشیاران، وَزْ مَردمِ غوغایی ۱
هُشیار به سگ مانَد، جُز جنگْ نمیداند
تو جِنْسِ سگِ کَهْفی، از جنگْ مُبَرّایی ۲
سَر بر دَرِ خُمخانه زد آن سگِ فَرزانه
چون دید دَران دَرگَهْ شُکر و شِکَراَفْزایی ۳
بیرون مَرو ای خواجه زین صورتِ دیباچه
این جاست تماشاها، تو مَردِ تماشایی ۴
بس مَستِ طَرَب، خورده آهنگِ بُرون کرده
در سِرکه دَراُفتاده، آن خوش لَبِ حَلْوایی ۵
سَر پَهْلویِ آن خُم نِهْ، کوزه به بَرِ خُم بِهْ
بِجْهی، به سویِ او جِهْ، ای مَستِ عَلالایی ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.