غزل ۱۹۱ - دردمندی سر به گردون می رساند آه را

دردمندی سر به گردون می رساند آه را
می فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را ۱

قطع صحرای عدم را عمر جاویدان کم است
من به جان بی نفس چون طی کنم این راه را؟ ۲

در به روی طالب حق می شود از ذکر باز
نیست جز این حلقه دیگر حلقه آن درگاه را ۳

باعث افزایش روشن ضمیران کاهش است
کز شکست خویش باشد مومیایی ماه را ۴

می شود چشم من حیران هم از دیدار سیر
از تهی چشمی اگر یوسف برآرد چاه را ۵

پیش ازین صائب دلم در قید حب جاه بود
ریشه کن کرد از دل من عشق، حب جاه را ۶