غزل ۱۸۹ - گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند
دود تلخ خط چراغ دودمان حسن را ۱

چون ورق برگشت، موری شیر را عاجز کند
خط به مویی بست دست قهرمان حسن را ۲

خواب ما را از طراوت گر چه سنگین کرد خط
سیل بی زنهار شد خواب گران حسن را ۳

می ربایندش هوسناکان ز دست یکدگر
نرم کرد از بس که خط پشت کمان حسن را ۴

این دل سنگین که من زان خط ظالم دیده ام
نی به ناخن می کند شکرستان حسن را ۵

حلقه خط می گذارد زان عذار آتشین
نعل در آتش سمند خوش عنان حسن را ۶

گر چه نتوان آتش سوزنده را خس پوش کرد
این سیه دل تخته می سازد دکان حسن را ۷

سخت می ترسم که خط سنگدل از گوشمال
بر سر رحم آورد نامهربان حسن را ۸

گر چه خار از تندخویی ها نگهبان گل است
خط به غارت داد صائب گلستان حسن را ۹

خط مشکین، تبتی شد میهمان حسن را
شد خطر راه این سیاهی کاروان حسن را ۱۰