غزل ۱۸۶ - چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا
کشتی از یک قطره می، گردید دریایی مرا ۱

چشم باز از پیش پا دیدن حجابم گشته است
از نظر بستن یکی صد گشت بینایی مرا ۲

نرمتر صد پیرهن از خواب مخمل گشته است
خار صحرای ملامت از سبکپایی مرا ۳

خانه داری داشت بر من دستگاه عیش تنگ
مالک روی زمین گرداند بی جایی مرا ۴

آه حسرت می کشم چون سرو بهر بندگی
تا فکند آزادگی در قید رعنایی مرا ۵

محنت پیری نمی بود این قدر ناخوشگوار
محو اگر می شد ز خاطر یاد برنایی مرا ۶

مرغ بی بال و پری را می کند بی آشیان
هر که می آرد برون از کنج تنهایی مرا ۷

برندارم چون قلم صائب سر از پای سخن
گر چه مد عمر کوته شد ز گویایی مرا ۸