این شعر عاشقانه و غمگین، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است که با تصاویری مانند لاله داغ، زخم بی شمشیر، و خط باطل بر آیینه، احساس درد و اندوه را منتقل میکند. شاعر از عشق و انتظار سخن میگوید و در نهایت، خار معشوق را به صد گل بیخار ترجیح میدهد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از تصاویر مانند زخم و خون ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.
غزل ۱۸۰ - برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا
بس بود چون لاله داغی یادگار او مرا ۱
یک دهن خمیازه ام چون زخم، بی شمشیر او
عالم آب است تیغ آبدار او مرا ۲
خط باطل می کشد بر صفحه آیینه ها
گر دل روشن کند آیینه دار او مرا ۳
می کند گرد یتیمی آب گوهر را زیاد
نیست گردی بر دل از خط غبار او مرا ۴
خون من خواهد گرفت از دامن او گرد من
کرد اگر با خاک یکسان انتظار او مرا ۵
می کنم از نامه و پیغام، اظهار حیات
سخت جانی کرد آخر شرمسار او مرا ۶
صائب از خشم و عتاب او ندارم شکوه ای
خوشترست از صد گل بی خار، خار او مرا ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.