این متن شعری عرفانی و احساسی است که از عشق، رنج، و کمال سخن میگوید. شاعر از گرمای عشق و جوشش خون میگوید، از پرواز گلگون و ارزش زر کامل عیار. او از پختگی شراب نارس و خروج از خامی سخن میگوید و اشاره میکند که معانی نازک در امان نیستند. همچنین، از انتقام بیگناه و سختتر شدن گرههای زندگی با افزایش آگاهی میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'قتل' و 'خون' ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۷۴ - کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟
چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا ۱
از محک افزون شود قدر زر کامل عیار
سرکشی از سنگ طفلان نیست مجنون مرا ۲
پخته شد از گوشه عزلت شراب نارسم
خم برون آورد از خامی فلاطون مرا ۳
معنی نازک نباشد ایمن از عین الکمال
نیل چشم زخم باشد لفظ، مضمون مرا ۴
بی گناهی می کشد از قاتل خود انتقام
چون حنا پامال نتوان ساختن خون مرا ۵
سخت تر گردد گره هرگاه صائب تر شود
نیست ممکن می گشاید جان محزون مرا ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.