این متن شعری عرفانی است که به عشق الهی و جذبههای معنوی اشاره دارد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی برتر یاد میکند که حتی پادشاهان و بزرگان را تحت تأثیر قرار میدهد. او از مستی عشق، بیخودی، و وحدت با معشوق حقیقی سخن میگوید و از مفاهیمی مانند جان، دین، و عرفان استفاده میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار است. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیدهی عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
غزل ۲۶۰۹ - در عشق کجا باشد، مانند تو عشقینی؟
شاهان زِ هَوایِ تو در خِرقهٔ دَلْقینی ۱
بَر خوانِ تو اِسْتاده هر گوشه سُلَیمانی
وزْ غایَتِ مَستی تو همکاسهٔ مِسکینی ۲
بَس جانِ گُزین بوده، سِلطانِیَقین بوده
سَردفترِ دین بوده، از عشقِ تو بیدینی ۳
کو گوهرِ جان بودن، کو حَرفْ بِپِیمودن
کو سینهٔ رَه بینی، کو دیدهٔ شَهْ بینی ۴
هر مَستْ میاَت خورده، دو دست بَرآوَرْده
کاین عشقْ فُزون بادا، وَزْ هر طَرَفْ آمینی ۵
گویند بِخوان یاسین، تا عشق شود تَسکین
جانی که به لب آمد چه سود زِیاسینی؟ ۶
آن دلشُدهٔ خاکی، کَزْ عشقْ زمین بوسَد
در دولتِ تو بِنْهَد بر پُشتِ فَلَک زینی ۷
آوَهْ خُنُک آن دل را کو لازم آن جان شُد
گَهْ بادهٔ جان گیرد، گَهْ طُرّهٔ مُشکینی ۸
هرگز نکُند ما را عالَم به جَوال اَنْدَر
کَزْ شَمسِ حَقِ تبریز پُر کردم خُرجینی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.