این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات شاعر در قبال عشق و رنجهای ناشی از آن است. شاعر از تشبیهات زیبا مانند لعل لب، مهره گهواره اشک، و شاخ گل برای توصیف حالات عاشقانه و دردهای روحی خود استفاده میکند. او از نگاه دیگران، شرم و حیا، و تأثیر طبیعت بر احساساتش سخن میگوید و در نهایت به سکوت و انزوا به عنوان پناهگاهی از گفتوگوهای بیثمر اشاره میکند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و استفاده از استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و انزوا نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
غزل ۱۲۹ - دیدن لعل لبش خاموش می سازد مرا
تنگ ظرفم، رنگ می مدهوش می سازد مرا ۱
مهره گهواره ام اشک است چون طفل یتیم
می خورد خون دایه تا خاموش می سازد مرا ۲
شعله های شخ از صرصر شود بی باک تر
سیلی استاد، بازیگوش می سازد مرا ۳
پرده شرم و حجاب من ز گل نازکترست
گرمی نظاره شبنم پوش می سازد مرا ۴
می کنم در جرعه اول سبکبارش ز غم
چون سبو هر کس که بار دوش می سازد مرا ۵
حسن مهتابی مرا می ریزد از هم چون کتان
از بهار افزون خزان مدهوش می سازد مرا ۶
گر چنین خواهد ز روی درد بلبل ناله کرد
همچو شاخ گل سراپا گوش می سازد مرا ۷
همچنان بر سرو سیمین تو می لرزد دلم
گر نسیم از برگ گل آغوش می سازد مرا ۸
گر چه می داند نماند برق پنهان در سحاب
آسمان ساده دل خس پوش می سازد مرا ۹
صائب از گفت و شنود خلق مغزم پوچ شد
گوش سنگین و لب خاموش می سازد مرا ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.