این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، احساسات شاعر را نسبت به معشوق و تأثیرات عشق بر روح و روان او بیان میکند. شاعر از جمال معشوق، دوری از او، و تأثیرات این عشق بر زندگی خود سخن میگوید. همچنین، مفاهیمی مانند صبر، رنج، و تسلیم در برابر تقدیر نیز در شعر دیده میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و عرفانی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۲۶ - چشم او چندان که مست خواب می سازد مرا
تاب آن موی میان بی تاب می سازد مرا ۱
تا شدم محو جمال او، اثر از من نماند
چون کتان آمیزش مهتاب می سازد مرا ۲
تا نگشتم دور ازو، کامل نگشتم، همچو ماه
دوری خورشید عالمتاب می سازد مرا ۳
خوشدلم با آه سرد و گریه های آتشین
بی تکلف این هوا و آب می سازد مرا ۴
سرنمی پیچم چو طفل از گوشمال روزگار
جوهر تیغم که پیچ و تاب می سازد مرا ۵
در گداز گوهر من آتشی در کار نیست
دیدن گل همچو شبنم آب می سازد مرا ۶
گر چه امروز از رعونت سر فرو نارد به من
خاک چون گرد، فلک محراب می سازد مرا ۷
این سبکروحی که من از کنج عزلت دیده ام
دلگران از صحبت احباب می سازد مرا ۸
خاکساران صیقل آیینه یکدیگرند
درد می بیش از شراب ناب می سازد مرا ۹
می گذارم سر به پای خاک، صائب سایه وار
چرخ اگر خورشید عالمتاب می سازد مرا ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.