غزل ۱۰۷ - خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را
می نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را ۱

بر فقیران مرگ آسان تر بود از اغنیا
راحت افزون است در کندن، قبای تنگ را ۲

خورد از بس زخم های منکر از نادیدنی
مرهم زنگار کرد آیینه من زنگ را ۳

گریه را در پرده دل آب و تاب دیگرست
حسن دیگر هست در مینا می گلرنگ را ۴

گفتگوی ناصحان بر دل گرانی می کند
ور نه گیرد از هوا دیوانه من سنگ را ۵

از نواهای مخالف می کشند آزار خلق
گوشمالی نیست حاجت ساز سیر آهنگ را ۶

ظاهرآرایان ز چشم شور ایمن نیستند
نیست از خورشید پروایی گل بی رنگ را ۷

سحر را تأثیر نبود در عصای موسوی
راستی در هم نوردد حیله و نیرنگ را ۸

مفت شیطانند صائب کوته اندیشان که سگ
صید خود سازد به آسانی شکار لنگ را ۹