این شعر عرفانی از صائب تبریزی به بیان عظمت و پیچیدگی عشق میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند خاک، آسمان، و الماس، نشان میدهد که عشق فراتر از درک عقل است و تنها عاشقان میتوانند آن را درک کنند. او همچنین به تأثیر عمیق عشق بر جهان و انسانها اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل شعر نیاز به دانش ادبی و عرفانی دارد که معمولاً در سنین بالاتر به دست میآید.
غزل ۹۷ - مرکز خاک است گردون آسمان عشق را
لامکان یک پله باشد آستان عشق را ۱
تا چه آید، روشن است، از دست این یک قبضه خاک
چرخ نتوانست زه کردن کمان عشق را ۲
گفتگوی عاشقی لاحول بی دردان بود
عقل نتواند شنیدن داستان عشق را ۳
پیش ازین اینجا نمک را قیمت الماس بود
شور من کان ملاحت ساخت خوان عشق را ۴
روز و شب ظاهر به داغ کهنه و نو می شود
نیست ماه و آفتابی آسمان عشق را ۵
گرم رفتاری چراغ پیش پای ما بس است
مشعل دیگر چه حاجت کاروان عشق را ۶
آسمان را رعشه هیبت به خاک انداخته است
کیست تا بر سر کشد رطل گران عشق را ۷
خاک را چون باد نعل جستجو در آتش است
نیست آسایش زمین و آسمان عشق را ۸
شکرلله صائب از اقبال همت، عاقبت
مهربان خویش کردم قهرمان عشق را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.