این شعر عرفانی از شمس الحق تبریزی، با استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق، به رابطه بین جسم و روح، انسان و جهان، و مفاهیم عرفانی مانند مستی و ایمان میپردازد. شاعر از عناصری مانند باغ، گل، میوه، و شراب به عنوان نمادهایی برای بیان مفاهیم معنوی استفاده میکند و به دنبال کشف رازهای وجود و حقیقت است.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۶۰۵ - ای باغ همیدانی، کز باد کی رقصانی؟
آبِسْتنِ میوهسْتی، سَرمَستِ گُلِسْتانی ۱
این روحْ چرا داری؟ گَر ز آنک تو این جسمی
وین نَقْشْ چرا بَندی؟ گَر ز آنک همه جانی ۲
جانْ پیشکَشَت چِبْوَد؟ خُرما به سویِ بَصَره
وَزْ گوهر چون گویم؟ چون غَیرتِ عُمّانی ۳
عقلا زِ قیاسِ خود، زین رو تو زَنَخ میزَن
زان رو تو کجا دانی؟ چون مَستِ زَنَخْدانی ۴
دشوار بُوَد با کَر، طُنْبور نوازیدن
یا بر سَرِ صَفرایی، رَسمِ شِکَراَفْشانی ۵
می وام کُند ایمان، صد دیده به دیدارش
تا مَست شود ایمان، زان بادهٔیَزدانی ۶
در پایِ دلْ اُفتَم من، هر روز هَمیگویم
رازِ تو شود پنهان، گَر رازْ تو نَجْهانی ۷
کان مُهرهٔ شش گوشه، هم لایقِ آن نَطْع است
کِی گُنجَد در طاسی، شش گوشهٔ انسانی؟ ۸
شَمسُ الْحَقِ تبریزی من باز چرا گردم
هر لحظه به دستِ تو، گَر زانکه نه سُلطانی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.