این متن شعری است که از عشق، رنج، و اندوه سخن میگوید. شاعر از درد عشق، نالهها، و تأثیرات آن بر زندگی خود میگوید. همچنین، اشاراتی به مفاهیمی مانند اسارت، فریب، و بیعدالتی در جامعه دارد. در نهایت، متن به ناتوانی انسان در برابر تقدیر و بیاعتباری دنیا اشاره میکند.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند انتقاد اجتماعی و ناامیدی ممکن است برای کودکان قابلدرک نباشد.
غزل ۷۳ - نعل در آتش گذارد روی گرمت بوس را
زخمی دندان کند لعلت لب افسوس را ۱
ناله و افغان من از لنگر تمکین اوست
بت ز خاموشی به فریاد آورد ناقوس را ۲
خط چنین گر تنگ سازد بر دهانش جای بوس
می کند گنجینه گوهر کف افسوس را ۳
گردش نه آسمان از آه آتشبار ماست
شمع می آرد به چرخ از دود خود فانوس را ۴
دیدن گل از قفس، بارست بر مرغ چمن
رخنه زندان کند دلگیرتر محبوس را ۵
سر ز دنبال خودآرا بر ندارد چشم شور
محضر قتل است حسن بال و پر طاوس را ۶
دیده ای کز مو شکافی پرده سوز غفلت است
خانه صیاد داند خرقه سالوس را ۷
صاحبان کشف بیقدرند در درگاه حق
نیست صائب پیش شاهان رتبه ای جاسوس را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.