این شعر از صائب تبریزی به انتقاد از ریا و تزویر در رفتار زاهد نمایان میپردازد و تأکید میکند که ظاهر سازی و تظاهر به دینداری بیفایده است. همچنین، شعر به قدرت نرم و تأثیرگذاری غیرمستقیم اشاره دارد و نشان میدهد که گاهی ملایمت و نرمش بیش از خشونت مؤثر است.
مفاهیم انتزاعی و انتقادی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، درک ظرافتهای ادبی و اشارات عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۶۸ - خوب دارد زاهد شیاد، داروگیر را
دام دردانه است پنهان سبحه تزویر را ۱
در نشاط و خرمی، غافل نمی جوید سبب
زعفران حاجت نباشد خنده تصویر را ۲
نفس قابل را دم گرمی به اصلاح آورد
راست سازد گوشه چشمی به یکدم تیر را ۳
لال خواهی خصم را، گردآوری کن خویش را
کاین سپر دندانه می سازد دم شمشیر را ۴
گردن رعنا غزالان را کند خط چرب نرم
نی به ناخن می کند مور ضعیفی شیر را ۵
نیست مجنون مرا پروایی از بند گران
آب سازد آتش سودای من زنجیر را ۶
روی خاک از سایه دستش نگارین گشته بود
پیشتر زان کز نیام آرد برون شمشیر را ۷
چرب نرمی کن که باران ملایم می کند
چون گل بی خار صائب خار دامنگیر را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.