غزل ۶۶ - وصف زلف یار عاجز می کند تقریر را

وصف زلف یار عاجز می کند تقریر را
دوری این راه، کوته می کند شبگیر را ۱

چشم حیران راست دایم حسن در مد نظر
عکس پا بر جا بود آیینه تصویر را ۲

مور چون در خرمن افتد دست و پا گم می کند
نیست ممکن سیر دیدن حسن عالمگیر را ۳

می کند وحشت سگ لیلی همان از سایه اش
گر چه مجنون کرد رام خود پلنگ و شیر را ۴

کفر نعمت می کند رزق حلال خود حرام
طفل از پستان گزیدن می کند خون شیر را ۵

در دل آهن کند فریاد مظلومان اثر
ناله از زندانیان افزون بود زنجیر را ۶

از تحمل دشمن خونخوار گردد مهربان
گردن تسلیم می ریزد دم شمشیر را ۷

دعوی حق را کند باطل گناه بی شعور
عذر نامقبول، ثابت می کند تقصیر را ۸

از ثبات پا توان بر دشمنان فیروز شد
می نشاند یک هدف بر خاک، چندین تیر را ۹

سرو صائب از هجوم قمریان بالد به خویش
از مریدان باد نخوت می فزاید پیر را ۱۰