این متن شعری است که از زبان عاشقی بیان میشود که از درد عشق و بیداد معشوق شکایت دارد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند خار ناسازگار، پرتو خورشید، جوی خون و بوی پیراهن، احساسات عمیق و رنجهای خود را بیان میکند. همچنین، اشارههایی به مظلومیت و بیدادگری دارد که نشاندهنده نارضایتی از وضعیت موجود است.
متن دارای مضامین عاشقانه عمیق و برخی اشارات به رنج و خون است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد. همچنین، درک کامل تصاویر شاعرانه و مفاهیم انتزاعی آن نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۸ - خار ناسازست بوی گل به پیراهن ترا
چون زنم گستاخ دست عجز در دامن ترا؟ ۱
پرتو خورشید را آیینه رسوا می کند
چون نهان از دیده ها سازد دل روشن ترا؟ ۲
بس که سیراب است دامانت ز خون عاشقان
جوی خون گردد، زنم گر دست در دامن ترا ۳
آه مظلومان چه سازد با تو ای بیدادگر؟
کز دل سخت است در زیر قبا جوشن ترا ۴
بس که شد محو تن سیمینت ای یوسف لقا
برنیاید از گریبان بوی پیراهن ترا ۵
برنمی آید کسی با دورباش ناز تو
پرتو خورشید برمی گردد از روزن ترا ۶
بر فقیران بسته ای راه سؤال از سرکشی
بسته برگردد دهان مور از خرمن ترا ۷
زلف را دست نگارین می کند بوسیدنش
بس که خون بی گناهان است بر گردن ترا ۸
برق عالمسوز را تسخیر کردن مشکل است
چون شود صائب به افسون مانع از رفتن ترا؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.