این شعر به موضوعاتی مانند وحدت وجود، فقر، حرص و طمع، وابستگی به مادیات، و تقابل بین نیازهای مادی و معنوی میپردازد. شاعر از زبان عرفانی و انتقادی استفاده میکند تا ضعفهای انسان در برابر دنیای مادی و دوری از حقیقت را بیان کند.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از انتقادهای اجتماعی ممکن است برای سنین پایین قابل درک نباشد.
غزل ۲۰ - از جهان تا رشته تابی دسترس باشد تو را
هر سر خاری درین وادی عسس باشد تو را ۱
چند از آمیزش دریای وحدت چون حباب
پرده دار چشم کوته بین، نفس باشد تو را؟ ۲
تا تو می لرزی به تار و پود هستی همچو موج
قسمت از دریای گوهر خار و خس باشد تو را ۳
چشم بی شرم تو سیری را نمی داند که چیست
در تلاش رزق تا حرص مگس باشد تو را ۴
چون شرر در سنگ، بی برگی تو را دارد ضعیف
می شوی سرکش اگر یک مشت خس باشد تو را ۵
می شوی افتاده تر، هر چند برخیزی ز جا
تا ز مردم دستگیری ملتمس باشد تو را ۶
شرم دار از حق، منال از بی کسی چون ناکسان
کیست آخر عالم ناکس که کس باشد تو را ۷
از گرفتاران خود، صیاد می گیرد خبر
فکر روزی، چند در کنج قفس باشد تو را ۸
آرزو کرده است آبستن تو را همچون زنان
زان ز دنیا هر زمان چیزی هوس باش تو را ۹
صرف در پرداز دل کن قوت بازوی خویش
در جهان تیره صائب تا نفس باشد تو را ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.